กฎพึ่งพาตัวเอง

สวัสดีทุกท่านที่ได้ผ่านแวะเข้ามาหน่อย บังเอิญโผล่เข้ามาก็ตาม ข้อความนี้เป็นข้อความแรกที่เขียนขึ้น หลังจากที่ WP ที่เก่า ถูกลบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อาจจะเพราะไม่ได้ update เพราะหลังๆ ไป update ใน multiply มากกว่า แต่ที่ทำ WP เพราะว่า บางข้อความไม่อยากให้บุคคล ซึ่งอาจจะเป็นบุคคลที่ 3 มีส่วนรู้เห็น รับรู้ หรือพูดง่ายๆ ต้องการแค่เป็น Note ย้อนหลังเก็บไว้ดู เพื่อเตือนสติสตางค์ ให้ระรึกถึง บางสิ่งบางอย่าง ที่เคยประสบเจอ เพราะฉะนั้น ถ้าได้ผ่านมาแล้ว ได้อ่านบทนำครั้งนี้แล้ว ขอให้พึ่งระลึกไว้ว่า ภาษาที่ใช้ เป็นสำนวนที่ไม่ผ่านการกลั่นกรอง ออกมาจาก สติ อารมณ์ ณ ปัจจุบันนั้น อาจจะมี บางสำนวนที่ ไม่ระรืนหู เคืองลูกตาของบางท่าน ก็ขอแจ้งให้ทราบว่า ถ้าได้อ่านบทนำนี้ แล้วรับไม่ได้ไม่ต้องอ่านต่อ ไม่ได้ขอร้องให้อ่าน แต่ถ้ารับได้แล้วอยากจะมา share ประสบการณ์ ก็ยินดีรับฟังทุกข้อกล่าวหา..

ที่ว่าเรื่องกฎการพึ่งพาตัวเอง
ทำไมนะหรอ ก็หลังจากเป็นไทยกรุงเทพ มาซะ 25 ปี ได้มีชะตาฟ้า ให้มาอยู่ ภูธร ถามว่า ok หรือเปล่า ฮ่าๆๆ สนุกดีนะ กับการเป็นลูกชายบ้านคนจีน แต่ แต่งเข้าบ้านคนญวน...เลยได้เจอสำนวนที่ว่า เจอแขก กับเจอ งู ให้ตี งู แต่ถ้า เจอ ญวน กับเจอ แขก ให้ตี ญวน ฮ่าๆๆ

แรกๆๆ ไม่เชื่อหรอ ทำไมแต่หลังจากได้ ใช้ชีวิตอยู่เกือบ 4 ปี ก็พอจะสรุปได้ว่ามีเค้าความเป็นจริงทำไมนะหรอ ปัจจุบัน ข้าน้อยแต่งเข้าเป็นเขย แต่ว่าต้องรับผิดชอบทั้งบ้าน ย้ำนะขอรับทั้งบ้าน ตั้งแต่ ซื้อของสดเข้าบ้าน(ตั้งแต่เกิดมา เดินตลาดไม่เกิน 50 ครั้ง) จ่ายค่าน้ำค่าไฟค่าโทรศัพท์ ไปรับจดหมายที่บ้านพี่ชายในเมือง(เพราะบ้านอยู่นอกเมือง) ทำเรื่องจองคิว ร้านหมอ โรงพยาบาล ไปรับไปส่ง ย่า กับ รพ. จ่ายเงินค่าเลี้ยงดูย่า รวบรวมเงินดูแลย่าจากพี่น้องแฟนทุกท่าน ตามเก็บหนีให้แม่ยาย คอยไปรับไปส่ง แม่ยาย ทำธุรปะปัง ต้องคอยรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง อาทิ ของที่นำมาจาก ที่บ้านตัวเอง ต้องคอยดูแลรักษา ซ่อมบำรุงให้ทุกๆท่านในบ้านได้ใช้ ฮ่าๆๆ ไม่เห็นภาพนะสิ ง่ายๆๆ มอเตอร์ไซค์ พ่อข้าน้อย ถอยให้เนืองในโอกาส เปิดร้านใหม่ที่สกลฯ ข้าน้อยก็นำติดตัวมาที่นี่ด้วย แล้วปัจจุบัน ค่าน้ำมัน ค่าซ่อมบำรุง ข้าน้อยต้องจ่ายเองทั้งหมดเพราะว่าเป็นรถข้าน้อย แต่ปัจจุบัน ได้ขีเป็นบางโอกาส แล้วมันไปไหน มันไปสวน ลุยดินแดง ลุยโคลน กลับมา ข้าน้อยล้าง ซึ่งหลังๆ เลิกล้างละ แต่ว่าถ้ายางรั่ว น้ำมันหมด แล้วข้าน้อยได้ขี (ซึ่งหมดแบบต้องเข็นไปปั้ม เป็นสิบ) ก็ต้องจัดการ แล้วก็จัดเก็บค่าใช้จ่ายไม่ได้ด้วย เจ๋งปะ

แล้วทำไมต้องพึ่งตัวเอง ตัวอย่างง่ายๆ แล้วเห็นชัดๆ ก็คือการลงกรุงเทพ อา...ก็บ้านข้าน้อยอยู่ กรุงเทพ นิเนอะ บางทีก็มีคนมาส่ง แต่ว่าที่ทำประจำเลยคือเอารถทิ้งร้าน แล้ว เดินหรือนั่ง สกายแล็บ ไป ขนส่ง ทำไม อะ ไม่ให้ญาติๆ ไปส่ง ฮ่าๆๆ เพราะเขาไม่ว่าง อะดิ เพราะฉะนั้นพึ่งตนเองดีสุด ถึงเราจะบอกล่วงหน้าแล้วแต่เขาก็ไม่สนใจ แต่ถ้าเขาจะไปละ ก็ข้าน้อยอีกนี่ละ ที่เป็นคนรับส่ง อ้าว..ทำไมไม่ให้ลูกๆๆ เขาละ ฮ่าๆๆ เขาเกรงใจลูก แต่ข้าน้อยแค่ลูกเขย get บ่ แล้วข้าน้อยทำงานใช่ปะต้องทิ้่งงานทิ้งร้าน ไปรับ ไปส่ง...ฮ่าๆๆ ทำไมหรอ ก็เขาเกรงใจฉันมั้ง...อย่างวันก่อนแม่ไปบ้านลูกชาย ซึ่งก็เป็นพี่ชายแฟนข้าน้อย แต่เขาโทรมาบอกข้าน้อยให้ไปรับหน่อย....สนุกจังเลย

อีกเรื่องก็ที่ร้าน..เมือวานแตงกวาหมด ฮ่าๆๆ ข้าน้อยผู้รักษาการร้านเฟ้ย แต่ว่าลูกน้องจะให้ไปซื้อที่ตลาด เหอ เหอ ไม่ไปหรอ หลงไปทีละ ฮาๆ ดี ทั้งๆที่ลูกน้องทำอะไรเสริฟน้ำ ตอนนั้นคิดในใจว่า ยังไงก็ร้านเจ้าของทำซะหน่อยเป็นเช่นไร แต่มานั่งนึก ทำไมต้องทำเองด้วยอะ เขาก็ไปได้ แถมซื้อได้ดีกว่าเราอีกเพราะน้อยๆ เขาก็เลือกเป็น...ขำปะ อีกเื่รื่องขำๆเหมือนกัน คือ โปรตีนเกษตรที่ร้านหมด จะต้องไปซื้ออีกร้าน แล้วคราวนี้ ข้าน้อย ไม่ได้ไปยุ่งฝั่งร้านอาหารใช่หรือเปล่า ก็ไม่รู้หรอว่าอะไรหมดไม่หมด...กลับบ้าน(ยังจำได้หรือเปล่าว่าบ้านอยู่นอกเมือง)เขาค่อยมาบอก ข้าน้อยต้องกลับเข้าเมืองมาเพื่อมาซื้อเพราะร้านอาหารก็ต้องมาทำแต่เช้าแต่ว่าร้านที่ต้องซื้อโปรตีนเกษตรไม่เปิด ทำยังไงละ ฮ่าๆๆ ก็อย่างที่บอกก็ต้องมาซื้อเพราะว่าเป็นร้านเจ้าของเนอะ

แล้วล่าสุดได้รู้จักธุรกิจตัวหนึ่ง น่าจะ work ดี แต่ว่า ข้าน้อยก็แค่ ได้ศึกษาระบบ ยังไม่สามารถปฏิบัติงานได้ แต่ว่าที่รักนะ ทำได้แล้ว เราก็เลยมีหน้าที่ หาคนมาร่วมลงทุนแล้วจะให้ที่รัก clear ความเข้าใจต่างๆ แต่กลายเป็นว่า เขาไม่เห็นความสำคัญ ไม่ care ว่าคนที่เราหามานี่ เขาจะเข้าใจแล้วร่วมลงทุนหรือเปล่า ตอนแรกก็เฉยๆ แต่นี่ 2 คนละ เหมือนเขาจะไม่เห็นความสำคัญแล้วละ เลยต้องคิด ถ้าเราไม่ใช้กฎแห่งการพึ่งตนเองก็เลิกทำซะเถอะ แล้วถามว่าทำไมเรายังไม่เริ่มละ ฮ่าๆๆ ถ้าตามระบบเขาว่าเรามี เอะ อยู่ ก็จริง ยังทำใจกับระบบแบบนี้ไม่ได้....ถึงแม้จะเห็นความเป็นไปได้ก็เถอะ

มีคำพูดที่ว่า " สิ่งที่ชอบทำ สิ่งที่ควรทำ หรือสิ่งที่ต้องทำ" เข้าใจความหมายหรือเปล่า

สิ่งที่ชอบทำ คือ สิ่งที่เรารัก สิ่งที่เราอยากจะทำ ซึ่งอาจจะไม่มีผลลัพธ์ก็อยากที่จะทำ
สิ่งที่ควรทำ คือ สิ่งที่เราทำเพื่อให้ได้สิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เราต้องการ
สิ่งที่ต้องทำ คือ สิ่งที่เราจำเป็นจะต้องทำเพื่อความอยู่รอด

แล้วสิ่งที่คุณอ่านตั้งแต่ต้นจนจบนะ คุณคิดว่าข้าน้อยควรเริ่มตั้งกฎแห่งการพึ่งพาตนเองได้แล้วหรือยัง